در مولکول امولسیفایر دو بخش وجود دارد که آبگریز و لیپوفیلی هستند. با توجه به خصوصیات قسمتهای آبگریزی آنها سه نوع وجود دارد.
اول ، یک امولسیون کننده یونی منفی است. امولسیفایر مانند کربوکسیلات ، سولفات ، سولفونات یا موارد مشابه آن که قادر به یونیزه کردن یک گروه آبگریزی آنیونی با داشتن یک گروه آلکیل یا یک گروه آریل در آب است. چنین امولسیفایرها بیشتر مورد استفاده قرار می گیرند و فراوان ترین محصولات آن عبارتند از: پانکراس ، استات سدیم ، کلسیم ددسیلیل بنزن سولفونات و موارد مشابه. امولسیفایر یونهای منفی لازم است در شرایط قلیایی یا خنثی مورد استفاده قرار گیرند و نباید در شرایط اسیدی مورد استفاده قرار گیرند. هنگام استفاده از انواع امولسیفایر برای تدوین امولسیون ، امولسیفایرهای یون منفی می توانند با یکدیگر اشتباه گرفته شوند و همچنین می توانند با امولسیفایرهای غیر یونی مخلوط شوند. امولسیفایر یون و منفی یون مثبت نمی توانند همزمان در یک امولسیون استفاده شوند ، در صورت سردرگمی ، ثبات امولسیون را از بین می برد.
دوم ، یک امولسیفایر یون مثبت است. برای یونیزه شدن یک گروه یون هیدروفیل با داشتن یک گروه آلکیل یا یک گروه آریل در آب. این امولسیفایرها از تنوع کمی برخوردار هستند و مشتقات آمین ها مانند N-dodecyldimethylamine هستند که می توانند در واکنشهای پلیمریزاسیون مورد استفاده قرار گیرند.
سوم ، امولسیفایرهای غیر یونی. تولید کنندگان امولسیفایر کلاس جدیدی از امولسیفایرها هستند که در آب یونیزه نمی شوند. قسمت آبگریز آن انواع مختلفی از گروههای قطبی است و اترهای پلیکسیواتیلن و اترهای پلیکسی پروپیلن متداول هستند. نصف اولئوفیلیک آن به طور غیر مستقیم با پیوند اتر اتیلیلن اتر ترکیب می شود. اتم اکسیژن موجود در زنجیره پلیمر امولسیون کننده غیر یونی می تواند با آب به هیدروژن متصل شود و بنابراین می تواند در آب حل شود. می توان آن را در شرایط اسیدی و همچنین در شرایط قلیایی مورد استفاده قرار داد و نتایج امولسیون بسیار مناسب است. این ماده در تولید مواد شیمیایی ، پارچه ، سموم دفع آفات ، نفت و لاتکس بسیار مورد استفاده قرار می گیرد.
